تو دیگه چرا؟

فشارهای اجتماعی، سیاسی و مذهبی

محبوبه وحیدی

تو دیگه چرا«این‌جا می‌خوام واسه دل خودم بنویسم»

 «این‌جا مكانی است برای بیان افكار و اعتقاداتم»

 اگر تا به حال چرخی توی وبلاگستان زده باشید، مطمئنا به امثال این جمله برخورد كرده‌اید و یا شاید در گفتگویی دوستانه فهمیده باشید كه یک وبلاگ‌نویس، وابستگی شدیدی به وبلاگش دارد؛ چون مكانی پیدا كرده است كه می‌تواند در آن راحت حرف‌هایش را بنویسد. چه خوب كه عده‌ای به این خودباوری رسیده‌اند كه در این محیط، حقِ حرف‌زدن و بیان آنچه كه نامش را «افكار» می‌گذارند، دارند. اما گاهی با یك كوتاهی می‌توان این خودباوری را متزلزل كرد؛ مثلا زیاد دیده‌ایم که نوشته‌ی تندی از یک وبلاگ‌نویس، در برابر انتقاد خوانندگان قرار گرفته و یا همین انتقادات بهانه‌ی تعطیلی وبلاگی شده است. این تنش‌ها وقتی بیش‌تر پیش می‌آید که موضوع وبلاگ، حول محور سیاست و یا اجتماع و حتی دین باشد. در این موارد نویسنده چند قدمی از حیطه‌ی خصوصی خویش فاصله گرفته است و همین به مخاطب، بیش‌تر مجال بیان عقیده می‌دهد.

 

وبلاگ یك چهار دیواری است متعلق به ما؛ اما فراموش نكنیم كه در محل گذر ِ عام قرار دارد.

 

فكر كردن به این موضوع می‌تواند به ما یادآور شود كه لازم است یك‌سری چارچوب‌هایی را در نوشته‌های‌مان پایه‌گذاری كنیم. هرچند هستند كسانی كه بدون فكر حرف می‌زنند و كامنتی می‌گذارند که بعضا ریشه و اساس ِ عمیق فكری ندارد؛ اما گاهی همین‌ها هم تلنگری محسوب می‌شوند. از این گروه كم‌ارزش كه بگذریم، باید قبول كرد كه وبلاگ‌نویسی به همراه همین انتقادها، می‌تواند دقت ما را در گفتار و نوشتار بالا ببرد. همیشه انتقاد وجود دارد؛ گاهی درست٬ گاهی غلط. عكس‌العمل‌های تند و عجولانه در برابر مخالفان اعتقادی یا افكاری ما، آنچنان عقلانی به نظر نمی‌رسد. هستند كسانی كه در این مواضع، سكوت می‌كنند و ناآرام می‌شوند و وبلاگ را تعطیل می‌كنند. شاید اگر پشت این تعطیلی٬ فكری هدفمند نخوابیده باشد، این عكس‌العمل یك نوع شكستِ خودباوری محسوب شود.

 

باید با آرامش به نظرات دیگران بها داد. با كمی دقت و اندیشه قبل از ارسال یك متن روی وبلاگ، می‌شود كمی جلوی این تنش‌ها را گرفت. به یاد بیاوریم كه در كنار این خودباوری كه دنیای مجازی به ما داده است، این را هم به ما یاد می‌دهد كه شناخت درستی از «بیان» در این محیط داشته باشیم.

 

با این نحوه‌ی نگرش، به وبلاگ‌نویسی اجازه می‌دهیم كه در رشد اجتماعی ما مؤثر باشد و با گذر زمان باعث ایجاد پختگی رفتاری و گفتاری در ما شود؛ نه سبب زدگی ما از خودش.

 

 

 

1 نظر


مطلب جالبی بود. اما به نظرم خیلی سطحیه، نه از حیث دیدگاه، که از حیث پرداخت به موضوع و بررسی. خیلی بیشتر جای کار داشت. با این حال مشکلی هست که مدت هاست بخش اعظمی از بلاگستان رو تسخیر کرده... و اشاره به اون خیلی مفیده. البته به شرط بالا!:دی

نظرات